Pink Screens x Homografía: Hommage à Lionel Soukaz

Lamento voor de dood van een moeder, Maman que man ontwijkt en omzeilt elke vorm van bekentenis, herinnering, nostalgie — kortom, elke breedsprakige afglijding naar psychologie of zelfanalyse. Rondom de mooie en tedere figuur van Didier Hercend kristalliseren intense blokken van emotie, woede en lawaai. Onvergetelijke fragmenten overspoelen ons: de aangrijpende verschijning van Copi als een alcoholist vol verbijstering en verveling, Michel Cressol als een extravagante bar-diva. Maman que man: de tijd van de kinderlijke fragmenten, het afscheid van verloren kinderen, de Baudelairiaanse gezangen aan de dood: "het is de dood die troost, helaas! en die doet leven..." maar steeds in razernij en woede, voortgestuwd door het schrijven zelf en een stijl van onoverwinnelijke vitaliteit. (René Schérer)

Mini postmoderne peplum.

Othello Vilgard, Xavier Baert en Lionel Soukaz filmden een performance van Tom de Pékin: de één ontbloot zich, terwijl de anderen de film afwisselend verhullen en onthullen.