Libuše Jarcovjáková documenteert haar leven met zwart-witfoto's en fragmenten uit haar dagboek. In haar geboorteland Tsjechoslowakije, midden in de repressieve fase van de 'normalisatie' na de neerslag van de Praagse Lente in 1968, zoekt de jonge fotografe naar eilandjes van vrijheid in Praag, terwijl ze haar seksuele identiteit verkent. Haar camera is altijd bij haar, een discrete en trouwe getuige van haar emancipatie.
